Bardzo długo, bo od prawie roku, czekałem na płytę półfinalisty Antyfestu 2009. Zespół NeLL - obok dwóch innych grup - był moim głównym faworytem w tym konkursie. Mając w pamięci koncert w "Kultowej" w Katowicach, kiedy to zespół zgromadził przy scenie niemal cały klub, byłem przekonany że ich album to będzie coś więcej niż kolejny przeciętny polski debiut. I muszę przyznać, że nie zawiodłem się w żadnym calu. Wiele jest teraz w Polsce zespołów grających indie rock, ale NeLL nie próbuje nikogo naśladować. Wypracowali swój własny, niepodrabialny styl.

Na płycie "White Noise Zone" znajdziemy utwory śpiewane po polsku i po angielsku. Przeplatają się tutaj nostalgiczne ballady, takie jak ZGAŚNIJ KSIĘŻYCU z ostrymi gitarowymi szarpnięciami, jak choćby w SLIGHTLY DANDY - moim ulubionym kawałku zespołu. Są tu utwory łatwo wpadające w ucho. Przebojowy riff z IMPOSSIBLY TRUE chodzi za mną od pierwszego wysłuchania. Album zawiera też znany z Antyfestu utwór LEMON COLD ICE MILK, nagrany w nieco zmienionej wersji. Kompozycja ta jest pewnego rodzaju klamrą spinającą wolne i szybkie kawałki. Zaczyna się spokojnie, żeby potem wokalista mógł wykrzyczeć energiczne "take me hoome...". Jednak cała płyta nie jest utrzymana w jednakowej stylistyce. W utworze TECHNIKOLOR ILLUSIONS zespół oscyluje wokół psychodelicznych brzmień, a tytułowy WHITE NOISE ZONE jest nagrany w całości akustycznie. Mocną stroną NeLL'a jest też wokalista, Bartek Księżyk, który swoją barwą głosu potrafi uczynić z kawałków zespołu coś ostrego w brzmieniu, a jednocześnie tanecznego w rytmice.

Album "White Noise Zone" to w większości zbiór piosenek wydanych już wcześniej na EP-kach. Jak na debiut jest bardzo dobrze, ale liczę na to że kolejna płyta zostanie potraktowana bardziej całościowo i będzie to bardziej concept niż składanka.